Patologia w służbie zdrowia: Szef SOR-u zarządza zdalnie dwoma oddziałami naraz

Jak informuje serwis Bankier.pl, powołując się na ustalenia dziennika Rzeczpospolita, lekarz zarządzający SOR-em w Bielsku-Białej wykonuje swoje obowiązki na odległość przez 40 godzin w miesiącu. To jednak nie koniec, ponieważ ten sam medyk równolegle zarządza analogicznym oddziałem w Świdnicy, również korzystając z trybu zdalnego. Taki model pracy, kojarzony dotychczas z sektorem IT, w newralgicznym punkcie systemu bezpieczeństwa zdrowotnego państwa budzi fundamentalne pytania o odpowiedzialność.

Finansowa strona tego procederu poraża skalą wydatkowania pieniędzy podatnika. Stawka godzinowa na poziomie 500 złotych pozwala lekarzowi osiągać roczne zarobki rzędu 600 tysięcy złotych. W systemie, który boryka się z brakami kadrowymi i niedofinansowaniem podstawowych procedur, wypłacanie tak astronomicznych kwot za „home office” na pierwszej linii frontu ratowania życia wydaje się drwiną z pacjentów oczekujących w kolejkach.

Sytuacja ta pokazuje głęboką niewydolność nadzoru nad placówkami medycznymi. SOR to serce szpitala, miejsce, gdzie decyzje muszą zapadać błyskawicznie i na miejscu, a nie za pośrednictwem komunikatorów internetowych. Jeśli procedury pozwalają na pobieranie pensji za kierowanie dwoma strategicznymi oddziałami jednocześnie z domowego zacisza, to mamy do czynienia z systemową luką, którą należy natychmiast załatać w imię racji stanu i bezpieczeństwa Polaków.

W serwisie PrawicaPolska.pl bacznie przyglądamy się sprawom, w których interes publiczny styka się z nadużyciami lub patologiami systemowymi, o czym świadczą nasze wcześniejsze materiały, choćby te dotyczące śledztwa w sprawie narażenia Karola Nawrockiego na utratę życia czy uderzenia w oszusta w powiecie gorlickim. Choć tematyka bezpieczeństwa zdrowotnego jest specyficzna, mechanizm drenowania budżetu państwa poprzez wątpliwe etycznie praktyki zarządcze wpisuje się w szerszy obraz konieczności naprawy instytucji publicznych.

Zdalne dowodzenie oddziałami ratunkowymi to nie innowacja, lecz kapitulacja państwa przed partykularnym interesem finansowym wąskiej grupy zawodowej. Skuteczne państwo nie może pozwalać na sytuacje, w których kluczowe stanowiska decyzyjne stają się fikcją opłacaną za pół miliona złotych rocznie. Czas na twardy audyt umów w ochronie zdrowia, bo bezpieczeństwo narodowe zaczyna się od sprawnie działającego szpitala, a nie lekarza na wirtualnym dyżurze.