101 dni na tratwie z balsy: Heyerdahl przepłynął Pacyfik w 1947 roku
W 1947 roku Thor Heyerdahl i pięciu towarzyszy przepłynęło Pacyfik na tratwie z balsy, pokonując około 6900-8000 kilometrów. Rejs trwał 101 dni i zakończył się na rafie atolu Raroia.
Jak przypomina serwis DoRzeczy.pl, norweski etnograf, antropolog i podróżnik Thor Heyerdahl (1914-2002) chciał w 1947 roku sprawdzić hipotezę, że starożytni mieszkańcy Ameryki Południowej, płynąc wyłącznie na prymitywnych tratwach z balsy, mogli dotrzeć do Polinezji. W ówczesnej nauce dominował pogląd o azjatyckim pochodzeniu Polinezyjczyków, ale Heyerdahl wskazywał na podobieństwa w mitologii (postać boga-słońca Tiki/Kon-Tiki), archeologii i technikach żeglugi między Polinezyjczykami a Indianami z Ameryki Południowej.
Tratwę zbudowano w porcie Callao w Peru według wzorów inkaskich znanych z rysunków z czasów konkwistadorów. Składała się z dziewięciu pni drzewa balsa — najdłuższy środkowy miał około 14 metrów długości i 60 centymetrów średnicy — połączonych linami konopnymi bez użycia metalu. Całość ważyła około 15 ton. Na pokładzie z bambusa wzniesiono otwartą kabinę pokrytą liśćmi bananowca, postawiono maszt z surowym żaglem z wizerunkiem Kon-Tiki oraz zamontowano deski środkowe (guaras). Zapasy obejmowały m.in. ponad 1000 litrów wody i 200 orzechów kokosowych; jedynym nowoczesnym wyposażeniem było radio. W wyprawie wzięło udział sześciu mężczyzn: Thor Heyerdahl jako szef wyprawy, Herman Watzinger, Erik Hesselberg, Knut Haugland, Torstein Raaby i Szwed Bengt Danielsson. Na pokładzie znajdowała się też papuga.
28 kwietnia 1947 roku tratwę odholowano około 50 mil w morze i spuszczono na wodę, aby płynęła z prądem Humboldta. Rejs trwał 101 dni; prądy i pasaty unosiły Kon-Tiki na zachód ze średnią prędkością około 1,5 węzła. Załoga doświadczyła sztormów, wysokich fal i ataków rekinów, a tratwa wbrew głosom sceptyków nie nasiąkała nadmiernie wodą ani się nie rozpadła. Żywiono się głównie rybami, złowionym planktonem i wodą deszczową. 30 lipca dostrzeżono wyspę Puka-Puka, 4 sierpnia minęto Angatau, a 7 sierpnia tratwa wpadła na rafę koralową atolu Raroia w archipelagu Tuamotu. Wszyscy zakończyli wędrówkę bez poważniejszych obrażeń.
Wyprawa wykazała, że inkaska tratwa była zdolna do transoceanicznego rejsu. Książka Heyerdahla „Wyprawa Kon-Tiki” stała się światowym bestsellerem, a dokumentalny film z 1950 roku otrzymał Oscara. Oryginalna tratwa znajduje się w Muzeum Kon-Tiki w Oslo. Choć współczesna genetyka i archeologia wskazują na azjatyckie korzenie Polinezyjczyków, wyprawa pozostaje ikoną archeologii eksperymentalnej.
Źródło: historia.dorzeczy.pl
Powiązane
- SpołeczeństwoPoznańska BitByBit tworzy narzędzia do kontroli misji kosmicznych ESA
- SpołeczeństwoProces księgowej oskarżonej o przywłaszczenie 1,5 mln zł z firmy budowlanej
- SpołeczeństwoCBŚP i KAS zabezpieczyły ponad 170 kg marihuany ukrytej pod miałem węglowym
- SpołeczeństwoSąd skazał sześciu członków grupy za pranie 131 mln zł
Dyskusja (0)
Komentarze publikujemy po akceptacji moderatora. Imię jest opcjonalne; bez niego podpiszemy Cię jako „Gość".