Polska na minusie. Państwo traci kontrolę nad bilansem płatniczym

Trzydzieści jeden miliardów złotych po stronie strat. Tyle wynosi rachunek, który wystawił nam rok 2025 w handlu zagranicznym. Jeszcze niedawno chwaliliśmy się nadwyżką, budując kapitał na trudne czasy, dziś obserwujemy gwałtowny odwrót od dodatnich wyników. To nie jest drobna korekta rynkowa, to strukturalne pęknięcie w fundamentach polskiej racji stanu.

Państwo, które konsumuje więcej, niż wytwarza, dobrowolnie zakłada sobie pętlę na szyję. Problem nie leży w tym, że sprzedajemy mało – nasz eksport wzrósł o przyzwoite 2,6 procent. Prawdziwy dramat kryje się w dynamice zakupów. Import wystrzelił o 4,8 procent, co oznacza, że polskie pieniądze szerokim strumieniem wypływają za granicę, napędzając PKB naszych sąsiadów i globalnych korporacji, zamiast budować rodzimą siłę.

Jesteśmy świadkami niebezpiecznego zjawiska: polska gospodarka, zamiast wspinać się w łańcuchu wartości, dryfuje w stronę roli chłonnego, ale pasywnego rynku zbytu. W świecie realnej polityki bilans handlowy jest taką samą linią obrony jak granica fizyczna. Jeśli trwale tracimy zdolność do zarabiania na świecie, tracimy też środki na modernizację armii, energetykę jądrową i infrastrukturę krytyczną.

Ujemne saldo handlowe to cichy wróg suwerenności, który drenuje polską kasę skuteczniej niż jakiekolwiek obce sankcje.

Importowana drożyzna i unijny gorset

Dlaczego kupujemy tak dużo na zewnątrz? Odpowiedź częściowo kryje się w brukselskich gabinetach. Podczas gdy my walczymy o ułudę „zielonego ładu”, polskie firmy muszą mierzyć się z coraz to nowymi rygorami. Przykładem jest dokręcanie śruby na rynku LNG przez agencję ACER. Kolejne warstwy sprawozdawczości to nie tylko papierologia, to realny koszt operacyjny, który obniża konkurencyjność naszych podmiotów.

Zamiast ułatwiać rodzimym przedsiębiorcom ekspansję, państwo polskie pod dyktando unijnych regulatorów nakłada na nich kolejne kagańce. Każda godzina spędzona przez menedżera na wypełnianiu unijnych tabel to godzina, w której nie szuka on nowych rynków zbytu w Azji czy Ameryce. Efekt? Polski eksport łapie zadyszkę, a zagraniczni giganci, dysponujący większym kapitałem i lepszą osłoną polityczną swoich rządów, bezlitośnie nas ogrywają.

Deficyt handlowy to w rzeczywistości podatek od braku asertywności. Jeśli polski rząd nie zacznie traktować bilansu płatniczego jako priorytetu bezpieczeństwa narodowego, obudzimy się w kraju, który posiada najnowocześniejsze systemy uzbrojenia, ale nie ma z czego zapłacić za ich utrzymanie, bo cała marża z handlu została skonsumowana przez zagranicznych dostawców technologii i energii.

Kategoria	Wskaźnik
Wzrost eksportu	2,6%
Wzrost importu	4,8%
Saldo handlowe	-31 mld zł

Źródło: Dane serwisu PrawicaPolska.pl

Pułapka montowni i szansa w atomie

Pocieszające są sygnały, że polski przemysł próbuje walczyć o powrót do gry w sektorach wysokomarżowych. Wiadomość o tym, że sześć polskich firm wchodzi w decydującą fazę certyfikacji przy projekcie jądrowym, to jaskółka nadziei. To jest właśnie kierunek, w którym musimy iść: od prostego podwykonawstwa do zaawansowanych technologii. Tylko certyfikowane, narodowe czempiony są w stanie odwrócić negatywny trend w handlu.

Jednak sześć firm to kropla w morzu potrzeb kraju o czterdziestomilionowej populacji. Potrzebujemy setek takich podmiotów, wspieranych przez mądrą, a nie tylko reaktywną dyplomację gospodarczą. Obecnie nasze państwo przypomina klienta, który wchodzi do salonu z pełnym portfelem, ale bez żadnego pomysłu na negocjacje. Kupujemy drogo, sprzedajemy tanio i dziwimy się, że na koniec miesiąca w kasie brakuje 31 miliardów.

Suwerenność gospodarcza to nie izolacjonizm. To zdolność do narzucania własnych warunków tam, gdzie mamy przewagę. Jeśli pozwolimy, by import rósł dwa razy szybciej niż eksport, staniemy się gospodarczym wasalem, którego jedyną funkcją jest dostarczanie taniej siły roboczej i kupowanie gotowych produktów z naliczoną przez innych gigantyczną marżą.

Czas na rachunek sumienia

Rząd musi przestać udawać, że „rynek sam się ureguluje”. W dobie wojny handlowej między USA a Chinami oraz rosnącego protekcjonizmu wewnątrz UE, wiara w czysty liberalizm jest naiwnością graniczącą z sabotażem. Państwo musi aktywnie chronić swój bilans. Nie chodzi o stawianie murów celnych, ale o realne wsparcie dla eksporterów i usuwanie barier, które funduje im nasza własna, nadgorliwa wobec Brukseli administracja.

Każdy procent wzrostu deficytu to mniej pieniędzy na ochronę granic, na edukację, na infrastrukturę. To także osłabienie złotego, co przy inflacji na poziomie 3,6 procent uderza bezpośrednio w portfele Polaków. Nie da się budować mocarstwowej narracji na fundamencie ujemnego salda handlowego. To ekonomiczna fikcja, która prędzej czy później musi runąć pod ciężarem długu.

Polska potrzebuje narodowej strategii przywrócenia nadwyżki handlowej. Albo zaczniemy promować własną produkcję i chronić rynek przed nieuczciwą konkurencją, albo 31 miliardów deficytu będzie tylko wstępem do głębokiego regresu. Państwo silne to państwo wypłacalne, a dzisiejsze dane pokazują, że niebezpiecznie zbliżamy się do roli dłużnika, który wyprzedaje własną przyszłość za chwilową ułudę konsumpcji na kredyt.