PKB nie zastąpi mobilizacji. Państwo polskie w pułapce ukraińskiej demografii

Państwo to nie tylko suma cyfr w arkuszu kalkulacyjnym, ale przede wszystkim organizm zdolny do ochrony swoich granic i wypełniania zobowiązań międzynarodowych. Tymczasem z ust ukraińskiego deputowanego Mykoły Kniażyckiego padają słowa, które powinny wywołać w Warszawie alarm: rząd Tuska nie zdecyduje się na deportację mężczyzn w wieku poborowym, bo ich obecność generuje wzrost PKB na poziomie 2,7 proc. Jeśli te kalkulacje są fundamentem polskiej polityki zagranicznej, to mamy do czynienia z prywatyzacją racji stanu na rzecz doraźnej konsumpcji.

To brutalnie szczera diagnoza stanu polskiej suwerenności. Z jednej strony słyszymy o budowie „Tarczy Wschód” i potrzebie wzmocnienia armii, z drugiej – pozwalamy, by tysiące mężczyzn zdolnych do walki o wolność własnego kraju, który jest naszym buforem bezpieczeństwa, zasilało polskie magazyny i budowy. Ekonomia wygrywa z geopolityką, a my stajemy się cichym wspólnikiem w demontażu potencjału obronnego Ukrainy, co w dłuższej perspektywie uderzy rykoszetem w Polskę.

Warto spojrzeć na liczby, które publikuje GUS. Piramida wieku w Polsce nie pozostawia złudzeń – jesteśmy społeczeństwem starzejącym się, desperacko potrzebującym rąk do pracy. Jednak łatanie dziur demograficznych ludźmi, którzy powinni stanowić o sile militarnej państwa toczącego wojnę z naszym wspólnym wrogiem, jest krótkowzrocznością graniczącą z sabotażem.

Jeżeli rząd wybiera 2,7 proc. wzrostu PKB kosztem wsparcia mobilizacji sąsiada, to polska racja stanu została wymieniona na drobne w kasie supermarketu.

Cena świętego spokoju

Problem nie dotyczy tylko gospodarki. To kwestia procedur i sprawiedliwości społecznej. Według sondaży przywołanych przez Kniażyckiego, aż 67,2 proc. Polaków opowiada się za deportacją mężczyzn w wieku poborowym. Rząd, ignorując ten głos, wybiera drogę najmniejszego oporu, bojąc się reakcji Brukseli lub chwilowego zachwiania wskaźników wzrostu. To klasyczny przykład zarządzania „od pierwszego do pierwszego”, gdzie horyzont czasowy wyznacza kolejna konferencja prasowa, a nie bezpieczeństwo pokoleń.

Tymczasem realne zagrożenia nie znikają za sprawą wysokiego PKB. Skokowy wzrost aktywności rosyjskiego lotnictwa na wschodniej flance NATO pokazuje, że czas pokoju to luksus, który właśnie się kończy. Państwo, które przedkłada 2,7 proc. wzrostu nad realne wsparcie mobilizacyjne sąsiada, wysyła sygnał słabości. Moskwa czyta takie dane szybciej niż analitycy z Wall Street.

Co gorsza, brak jasnych procedur w kwestii poborowych tworzy napięcia społeczne, których skutki już widzimy. Incydenty takie jak ten w Lubsku, gdzie obywatel Ukrainy zaatakował nożem Polaka, stają się paliwem dla radykalnych nastrojów. Gdy państwo abdykuje z roli regulatora przepływów ludnościowych i nie potrafi egzekwować elementarnej lojalności wobec wysiłku wojennego sojusznika, ulica zaczyna wystawiać własne rachunki.

Gospodarczy zakładnik

Niebezpieczeństwo polega na tym, że polska gospodarka staje się zakładnikiem obecności migrantów, a nie ich integracji czy celowego doboru. Jeśli PKB faktycznie w tak dużym stopniu zależy od jednej grupy, to znaczy, że nasza struktura gospodarcza jest krucha i oparta na niskokosztowej sile roboczej, a nie na innowacjach, o których tak chętnie mówi się w kontekście rynku technologicznego. To model rozwoju typowy dla państw montowni, a nie regionalnych liderów.

Rząd Donalda Tuska stosuje tu swoisty szantaż emocjonalno-ekonomiczny: albo przymykamy oczy na unikanie służby wojskowej przez dziesiątki tysięcy ludzi, albo nasza konsumpcja spadnie. To fałszywa alternatywa. Sprawne państwo powinno umieć pogodzić interesy budżetowe z twardą racją stanu, która nakazuje, by każdy, kto może nosić broń w obronie cywilizacji zachodniej, robił to tam, gdzie przebiega linia frontu, a nie w warszawskich biurowcach.

Brak decyzji o deportacjach to także ciche przyzwolenie na to, by Polska stała się bezpieczną przystanią dla tych, którzy nie chcą walczyć. W obliczu rosnącej presji na wschodnią granicę i coraz częstszych prowokacji, musimy zadać sobie pytanie: kto stanie na tej granicy, gdy zabraknie zawodowych żołnierzy, skoro dziś pozwalamy na erozję samej idei obowiązku wobec ojczyzny?

Rachunek za naiwność

Polityka zagraniczna i obronna nie może być zakładnikiem statystyk kwartalnych. Jeśli Kniażycki ma rację, to Polska prowadzi politykę „pasożytniczą” na ukraińskim potencjale ludzkim, co w finale osłabi oba państwa. Ukraina straci żołnierzy, a Polska straci wiarygodność jako kraj, który traktuje zagrożenie ze strony Rosji poważnie. Bezpieczeństwo kosztuje i czasem tym kosztem jest spowolnienie dynamiki PKB.

W ostatecznym rozrachunku państwo polskie musi zdecydować, czy jest poważnym graczem w systemie bezpieczeństwa zbiorowego, czy tylko hurtownią siły roboczej. Słowa o 2,7 proc. PKB to nie powód do dumy, ale akt oskarżenia przeciwko klasie politycznej, która sprzedaje strategiczne bezpieczeństwo za spokój w arkuszu Excela. Gdy rosyjskie myśliwce testują nasze systemy obronne, żadna liczba po przecinku w raporcie GUS nie zastąpi sprawnej dywizji na tyłach wroga.

Czas skończyć z tą schizofrenią. Albo wspieramy Ukrainę w sposób totalny – w tym kadrowy – albo przestańmy udawać, że jesteśmy liderem wschodniej flanki. Dziś Polska zachowuje się jak firma, która oszczędza na ubezpieczeniu przeciwpożarowym, ciesząc się, że dzięki temu ma wyższą marżę. Problem w tym, że gdy wybuchnie pożar, marża spłonie wraz z całym budynkiem.