Męczeństwo księdza Romana Kotlarza. Kapłan zapłacił najwyższą cenę za wsparcie robotników

Ksiądz Roman Kotlarz zmarł 18 sierpnia 1976 roku, stając się jedną z najbardziej tragicznych postaci związanych z protestami robotniczymi w Radomiu. Jego dramat rozpoczął się w czerwcu tego samego roku, gdy zdecydował się udzielić wsparcia protestującym robotnikom oraz osobom dotkniętym brutalnymi represjami ze strony komunistycznego aparatu władzy. Za tę postawę kapłan trafił na celownik Służby Bezpieczeństwa, która poddała go intensywnej inwigilacji i prześladowaniom.

Śmierć duchownego nastąpiła zaledwie kilka tygodni po wydarzeniach Czerwca '76, co czyni go wymownym symbolem ceny, jaką płacili Polacy za sprzeciw wobec systemu. IPN podkreśla, że historia ks. Kotlarza to świadectwo odwagi w obliczu bezpośredniego zagrożenia ze strony bezpieki. Świadkiem tamtych wydarzeń był Tomasz Świtka, były ministrant kapłana i uczestnik radomskich protestów, który o męczeństwie swojego proboszcza opowiedział w programie „Historia toczy się dziś”.

Pamięć o kapłanie jest pielęgnowana przez Instytut Pamięci Narodowej w ramach cyklu rozmów z ekspertami i świadkami historii, emitowanych w serwisie YouTube. W rozmowie z redaktorem Krzysztofem Świątkiem, Tomasz Świtka przywołał postać duchownego jako lidera opinii, który nie opuścił swoich wiernych w godzinie próby. To kolejny przykład z polskiej historii, gdzie Kościół stał się ostatnią linią obrony prześladowanego społeczeństwa przed totalitarną samowolą.

Instytut Pamięci Narodowej regularnie przypomina o ofiarach komunistycznego aparatu represji, budując fundament narodowej tożsamości na prawdzie o tragicznych losach polskich patriotów. Po publikacjach dotyczących m.in. ludobójczej Operacji Polskiej NKWD czy walki Brygady Świętokrzyskiej NSZ, przypomnienie postaci ks. Kotlarza wpisuje się w misję dokumentowania zbrodni systemów totalitarnych. Bez rozliczenia i upamiętnienia takich postaci jak radomski kapłan, nie sposób zrozumieć skali poświęcenia, które doprowadziło Polskę do wolności. Sprawiedliwość dziejowa wymaga, by o ofiarach bezpieki pamiętało silne i suwerenne państwo.