Miedź drożeje na globalnych giełdach. Problemy z podażą uderzają w rynek strategiczny

Sytuacja na giełdach metali przemysłowych staje się coraz bardziej napięta. Na londyńskim LME miedź w dostawach 3-miesięcznych wyceniana jest powyżej 14 294,00 USD za tonę, podczas gdy w Nowym Jorku cena wzrosła o 0,20 proc. do poziomu 6,6720 USD za funt. Od początku 2026 roku metal ten podrożał na giełdzie LME o ponad 15 proc., zbliżając się do styczniowego rekordu wynoszącego 14 527,50 USD za tonę.

Głównym motorem wzrostów są drastyczne spadki wydobycia u największego producenta na świecie. W chilijskich kopalniach Codelco produkcja miedzi w pierwszej połowie roku zmniejszyła się o 11 proc., co jest wynikiem problemów operacyjnych w zakładach El Teniente oraz Chuquicamata. Przedsiębiorstwa wydobywcze muszą mierzyć się nie tylko z awariami, ale także z rosnącymi kosztami energii i paliw, co bezpośrednio przekłada się na finalną cenę surowca na rynkach.

Giełda	Wycena	Zmiana od pocz. roku
LME Londyn (tona)	14 294,00 USD	+15,06%
Comex Nowy Jork (funt)	6,6720 USD	+14,89%
SHF Szanghaj (tona)	108 950 juanów	+10,93%

Źródło: Bankier.pl / PAP Biznes

Globalny popyt na „czerwone złoto” nie wykazuje oznak słabnięcia, napędzany przez procesy elektryfikacji oraz rozwój infrastruktury pod sztuczną inteligencję. Codelco otwarcie przyznaje, że może mieć trudności ze zwiększeniem produkcji w tym roku, gdyż nawarstwiające się problemy w kopalniach i opóźnienia w projektach negatywnie rzutują na podaż. Inwestorzy z niepokojem obserwują ten rozdźwięk między rosnącym zapotrzebowaniem sieci energetycznych a realnymi możliwościami wydobywczymi.

Dla polskiej gospodarki, opartej na silnym sektorze przemysłowym i budowlanym, drożejąca miedź to sygnał ostrzegawczy. Wzrost cen surowców strategicznych w połączeniu z informacjami o słabszych wynikach krajowych gigantów, takich jak Polimex Mostostal, o których pisaliśmy wcześniej, może pogłębić presję na marże polskich firm. Gdy globalni gracze drenują rynki długu i surowców, bezpieczeństwo kosztowe krajowych inwestycji infrastrukturalnych staje się wyzwaniem, za które ostatecznie zapłacą odbiorcy energii i końcowi konsumenci. Państwo musi pilnie monitorować rentowność strategicznych projektów w dobie surowcowej hossy.

Kluczowe pytanie brzmi, jak długo polski przemysł wytrzyma tak wysokie tempo wzrostu cen materiałów przy średniorocznej inflacji na poziomie 3,6 proc. Wzrost kosztów transportu i energii, który dusi chilijskie kopalnie, to to samo zjawisko, które uderza w polskie portfele. Bez stabilnej podaży surowców, marzenia o szybkiej transformacji energetycznej mogą rozbić się o twardą ścianę spekulacji i niedoborów na rynkach światowych.