Jastrzębska Spółka Węglowa sięga po miliard z ARP. Ratunek pod płaszczem restrukturyzacji

Jastrzębska Spółka Węglowa (JSW) zamierza złożyć wniosek do Agencji Rozwoju Przemysłu o udzielenie pożyczki w wysokości do 1,066 mld zł – poinformował serwis Bankier.pl. Kwota ta nie jest przypadkowa, gdyż odpowiada łącznej wstępnej cenie sprzedaży akcji Przedsiębiorstwa Budowy Szybów (PBSz) oraz udziałów w Jastrzębskich Zakładach Remontowych (JZR). Państwowy gigant szuka zewnętrznego finansowania, podczas gdy proces pozbywania się spółek zależnych wyraźnie wyhamował.

Środki z pożyczki miałyby zostać przeznaczone na finansowanie działalności spółki w okresie prowadzenia działań restrukturyzacyjnych, obejmujących działania zmierzające do obniżenia kosztów działalności oraz optymalizacji funkcjonowania Grupy Kapitałowej JSW

komunikat JSW

Pieniądze z pożyczki mają stanowić kroplówkę dla bieżącej działalności firmy. Jak podano w komunikacie, środki miałyby zostać przeznaczone na finansowanie spółki w czasie prowadzenia działań restrukturyzacyjnych, które obejmują optymalizację funkcjonowania całej Grupy Kapitałowej JSW oraz cięcie kosztów. Choć wniosek zostanie złożony, spółka lojalnie zastrzega, że sam fakt jego wpłynięcia do ARP nie gwarantuje jeszcze wypłaty środków.

Proces decyzyjny będzie wymagał od Agencji Rozwoju Przemysłu przeprowadzenia szczegółowych analiz finansowych i prawnych. Konieczne będzie także uzyskanie zgód od instytucji, które już teraz finansują JSW. Warto przypomnieć, że przedwstępna umowa sprzedaży PBSz oraz JZR została zawarta jeszcze w marcu tego roku, jednak termin finalizacji transakcji został niedawno przesunięty z końca lipca na 31 października 2026 r.

Sytuacja JSW pokazuje, jak trudnym procesem jest restrukturyzacja ciężkiego przemysłu w warunkach zmieniającego się rynku. Podczas gdy polskie huty zbroją armię, o czym pisaliśmy w kontekście konsolidacji zakładów w Niewiadowie i Andorii, sektor wydobywczy musi mierzyć się z wyzwaniami płynnościowymi. Miliardowa pożyczka to potężne zobowiązanie, które ostatecznie obciąża bilans spółki kluczowej dla bezpieczeństwa surowcowego kraju. Ostatecznie za błędy w zarządzaniu gigantem i przedłużające się procedury zawsze płaci polski podatnik lub akcjonariusz.