Azjatyckie statki płyną przez Arktykę do Gdańska. Europa traci kontrolę nad szlakiem

Chiński armator Sea Legend Shipping zainauguruje 15 sierpnia cykl ośmiu letnich rejsów tzw. arktycznym ekspresem, łączącym port Ningbo-Zhoushan z Europą. Tydzień później, 22 sierpnia, w trasę wyruszy jednostka południowokoreańskiej linii PanStar Group, której celem są porty w Rotterdamie, Hamburgu oraz polskim Gdańsku. Czas rejsu z Pusan na tej trasie ma wynieść zaledwie 19 dni, co stanowi połowę czasu potrzebnego na pokonanie tradycyjnej drogi przez Kanał Sueski.

Połączenie obaw o środowisko oraz sankcji nałożonych na Rosję sprawiło, że europejskie interesy żeglugowe w Arktyce zostały głęboko zamrożone

Malte Humpert, ekspert z ośrodka badawczego Arctic Institute

Eksperci wskazują, że topnienie lodów Arktyki tworzy korytarz będący realną alternatywą dla niestabilnych szlaków na Bliskim Wschodzie. Mimo to, europejskie koncerny żeglugowe oraz chiński gigant COSCO wciąż unikają tej drogi, tłumacząc to kwestiami ekologii, bezpieczeństwa oraz ryzykiem wynikającym z sankcji nałożonych na Federację Rosyjską. Jednocześnie rządy państw nordyckich ostrzegają przed postępującą militaryzacją regionu przez Moskwę i rosnącymi wpływami Pekinu na północy.

Zapaść europejskiej aktywności w regionie arktycznym budzi niepokój analityków zajmujących się bezpieczeństwem i gospodarką morską. Malte Humpert z ośrodka Arctic Institute zauważa, że Europejczycy ryzykują utratę kompetencji w zakresie budowy statków arktycznych oraz szkolenia kadr zdolnych do nawigacji w tak trudnych warunkach. Podczas gdy Azja testuje realne zyski, Europa dobrowolnie wycofuje się z kluczowego obszaru strategicznego pod naciskiem ideologii klimatycznej.

Dla Polski obecność statków z Pusan w Gdańsku to sygnał, że układ sił w globalnym handlu ulega gwałtownemu przesunięciu. Północna Droga Morska pozostaje szlakiem sezonowym i kosztownym, jednak przewaga prędkości może okazać się decydująca w walce o łańcuchy dostaw. Jeśli polskie i europejskie porty mają być beneficjentami tych zmian, państwo musi zadbać o realną obecność gospodarczą i militarną w regionie, zamiast przyglądać się, jak Rosja i Chiny dzielą między siebie arktyczne wpływy. Oddanie pola walkowerem to prosta droga do utraty suwerenności handlowej.